วิชญ์วิสิฐ :

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         

 

 

 

 

           เช่นเดียวกับการทำอาหาร การจะปรุงแต่งสรรค์สร้างผลงานขึ้นมาสักชิ้น จำเป็นต้องใช้ส่วนผสมหลากหลายชนิด ซึ่งจะมาจากการที่ผู้ปรุงพบเห็นด้วยตัวเองก็ดี ลอกเค้ามาก็ดี ปรุงแต่งด้วยส่วนผสมอะไร อัตราส่วนเท่าใด ผลงานที่ออกมาจะรสชาติอร่อยเลิศมีตรารับรองหรือรสเหี้ยแดกไม่ได้ขนาดไหน สิ่งที่ขาดไม่ได้คือสารตั้งต้นหรือวัตถุดิบที่อยู่ในทุกผลงาน นั่นคือ "แรงบันดาลใจ" ซึ่งไม่ว่าจะเป็น คน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ กาลเวลา หรือผีสางเทวดานางฟ้าองค์ใดจะมาดลบันดาลใจ ต่อให้งานนั้นจะดูแย่ยังไง มันย่อมมีคุณค่าเสมอ ถึงจะไม่ต่อผู้อื่นก็ต่อตนเองเป็นอย่างน้อย

 

 

 

 

 

           เหมยเป็นบุคคลที่มอบแรงบันดาลใจสำคัญในผลงานหลายชิ้น ในยามที่ข้าพเจ้าเขียนเพลงก็มักจะหยิบยืม Sequence ที่เธอประสบพบและบอกเล่าแก่ข้าพเจ้ามาผสมกับมุมมองของข้าพเจ้าเอง และบ่อยครั้งที่เธอกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์เดียวกับเพลง เธอมักจะโทรมาเรียกร้องให้ข้าพเจ้าร้องเพลงนั้นให้เธอฟัง ในขณะที่ร้องเพลงไป เหมยก็จะร้องตามเสมอ เพียงแต่ต่างจากข้าพเจ้าตรงที่ข้าพเจ้าร้องเพลง แต่เหมยร้องไห้ ..มีหลายครั้งที่เธอพยายามบอกเล่าเรื่องราวให้ข้าพเจ้ารู้สึกร่วม และเขียนเพลงออกมาให้เธอ ข้าพเจ้าลองเขียนทั้งที่ไม่ได้อิน และมันก็แป้ก แต่เธอก็กลับชอบอกชอบใจมันเสียเหลือเกิน แม้ข้าพเจ้าจะรู้สึกผิดแต่สิ่งที่ข้าพเจ้าได้รับมีคุณค่ากว่านั้น เพราะนั่นทำให้ข้าพเจ้ารู้จักตัวเองว่าข้าพเจ้าเขียนเพลงด้วยความรู้สึกอยากจะเขียน ร้องเพลงด้วยความรู้สึกอยากจะร้อง เพราะฉะนั้นสิ่งที่ข้าพเจ้าทำจะด้วยการเขียนหรือการร้องก็ตาม มันมักจะออกมาแย่เสมอหากถูกบังคับ และอีกสิ่งหนึ่งที่เหมยทำให้ข้าพเจ้ารู้จักก็คือความสุขเวลาที่ได้ร้องเพลงให้ใครสักคนแล้วเค้ามีอารมณ์ร่วมไปกับเพลงที่ข้าพเจ้าร้อง แม้มันจะแสดงออกมาด้วยน้ำตาที่พรั่งพรูก็เถอะ

 

 

 

 

 

          แน่นอนว่าเราได้รับความรักจากพ่อแม่ ญาติพี่น้อง และเพื่อนมาอย่างเปี่ยมล้น ดังนั้นเธอจึงไม่ใช่คนแรกที่สอนเราให้รู้จักกับความรัก แต่ถึงกระนั้นเราก็ได้เรียนรู้มันจากเธอมามากทีเดียว แม้เธออาจจะไม่รู้หรือรู้แต่ทำเป็นไม่สนใจก็ตาม 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.......

 

 

 

 

 

 

          ที่มุมปากมีคราบชาติดอยู่ ข้าพเจ้ายิ้มเบาๆ พร้อมกับมองดูชาในถ้วยที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง มันนอนนิ่งและบัดนี้ไร้ซึ่งไอร้อน ควันหายไปแล้วแต่ความรู้สึกถวิลหาบุคคลเหล่านั้นยังไม่จางหาย ข้าพเจ้าลุกขึ้น เบาะรองก้นตรงเก้าอี้กำลังฟื้นตัวหลังจากที่ยุบยวบมาด้วยแรงกดทับยาวนาน ข้าพเจ้าเดินไปยังไมโครเวฟ เปิดฝา แล้วใส่ถ้วยชาเข้าไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดี 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          จากนั้นทุกฉากชีวิตของแต่ละตัวละครจะถูกส่งต่อไปสู่กระบวนการ Post-production ซึ่งหมายรวมถึงการตัดต่อ ใส่เสียง ใส่เพลงประกอบ แก้สี แก้เสียง ตลอดจนการวางแผนโปรโมต และกำหนดคิวฉาย สำหรับคนที่ไม่ได้คิดอะไรมาก เวลาของท่านก็จะผ่านไปเร็ว คงจะได้ดูในเร็ววัน ส่วนใครที่ตั้งหน้าตั้งตารอด้วยใจจดจ่อ ก็รอไปก่อนละกัน

 

         คิวสุดท้ายจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้ตอน 6 โมงเย็น และคาดว่าจะเลิกกองกันตอน 6 โมงเช้าวันที่ 9  ณ เวลานั้นเมื่อรถตู้บาแรมยูจอดส่งข้าพเจ้าลงยังคอนโดหรู สิ่งที่ข้าพเจ้าต้องทำหลังจากชำระล้างความง่วงออกจากใบหน้าก็คือการขนข้าวของแล้วมุ่งสู่สนามบินดอนเมืองเพื่อเดินทางกลับเชียงใหม่ ..ซึ่งตอนจบของธีม "สยามแห่งรัก" ในสเปศนี้ก็คงจะถูกpublishลงหลังจากที่ข้าพเจ้าคืนสู่นครพิงค์เชียงใหม่โดยสวัสดิภาพแล้ว

 

 

          เมื่อวานเป็นวันจักรี

 

หลังจากที่ได้ยินว่ามีงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ข้าพเจ้าเลยมีดำริที่จะชวนเพื่อน ๆ ไป คงเป็นเพราะเป็นวันหยุด เลยทำให้คนกรุงเทพมีดำริตรงกันโดยบังเอิญมั้ง

 

          เพราะเป็นชาวลาดพร้าว ข้าพเจ้าจึงมาถึงก่อนนายน์ และ นน สองเพื่อนซี้จากภ.รักแห่งสยามที่บ้านอยู่ไกลออกไป..งานสัปดาห์หนังสือมีหนังสือเยอะ คนก็เยอะ หลายคนที่ไม่ได้ไป อาจนึกภาพไม่ออกว่าคนเยอะขนาดไหน ซึ่ง ณ จุดนี้ข้าพเจ้าไม่รู้จะอธิบายอย่างไร รู้แต่ว่าตอนกินข้าวที่ฟูดคอร์ท ข้าพเจ้าให้ไอ่นนถือจาน และให้ไอ่นายถือแก้ว แล้วยืนกิน!!

 

          และก็แน่นอนว่า เมื่อคนมารวมกันในที่เดียว เราก็จะสามารถพบเจอคนหลายแบบหลายประเภท ตั้งแต่ปัญญาชนไปจนถึงคนเสมือนไร้การศึกษา บางคนรู้อยู่ว่าไม่ให้แซงแต่ก็แซง บางคนรู้ว่ากำลังเหยียบเท้าคนอื่นแต่ไม่มีแม้แต่จะเหลียวมากล่าวคำขอโทษ ข้าพเจ้าคิดว่าคนเหล่านั้นอาจกำลังมองหาหนังสือสมบัติผู้ดีอยู่ ซึ่งอาจต้องเดินกลับไปถามประชาสัมพันธ์ว่าอยู่ตรงบูธไหน  ข้าพเจ้าส่ายหน้าเอือม แล้วเดินชมหนังสือด้วยความเพลิดเพลิน

 

          เพลิดเพลินจริง ๆ เพราะมารู้สึกตัวอีกที ในมือข้าพเจ้ามีหนังสืออยู่ 15 เล่ม .. ข้าพเจ้าปาดเหงื่อที่ผุดทั่วหน้าผาก พร้อมกับให้สัญญาตัวเองว่าจะอ่านให้ครบทุกเล่ม

 

          เกือบจะเย็นแล้ว เรานัดพี่ ๆ ฝึกงานกอง Power Kids ไปเดินสยาม กินส้มตำ และร้องคาราโอเกะ .. ใครบางคนอาจงงว่านี่อยู่กองรักแห่งสยามกันไม่ใช่เหรอ แล้วไปรู้จักพวกนั้นได้อย่างไร ?  คำตอบคือ เรารู้จักพวกเค้าตอนคิวถ่ายที่สยามดิสฉากคอนเสิร์ตที่ถ่ายไปเมื่อวาน พี่เค้ามาเป็น extra ให้ เหตุผลที่ใช้เด็กฝึกงานบาแรมยูเป็นextra เพราะนอกจากจะไม่ต้องจ่ายเงินแล้ว ยังสามารถเรียกใช้งานได้ 555 MEGA CLEVER ฉลาดสุด ๆ

 

          กลับมาถึงคอนโดหรูราว 3 ทุ่ม ด้วยความเหนื่อยล้า หนังสือ 15 เล่มถูกหยิบขึ้นมาเพื่อตัดสินว่าจะเลือกเล่มไหนอ่านก่อน ..ข้าพเจ้าคิดอยู่นาน แล้วเล่มที่ผ่านเข้ารอบก็ได้แก่ "ผู้ช่วยผู้กำกับ ศูนย์กลางของจักรวาล" ซึ่ง ณ ตอนนี้ อ่านไปได้เกือบครึ่งเล่มแล้ว เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

 

 

          วันนี้เป็นวันเสาร์

 

          นัดนายกะนนอีกแล้ว วันนี้ไปสวนมา แต่ไม่ได้อะไรเนื่องจากเมื่อวานหมดเงินไปเกือบสองพันค่าหนังสือ ตอนนี้กระเป๋าแฟบแล้ว เลยได้แต่ดูนายกะนนเดินชมตลาดเลือกซื้อสรรพสินค้าอย่างสนุกมือ นายเปรยขึ้นมาว่า เดี๋ยวมึงก็ต้องซื้อ แต่คิดผิดแล้วล่ะ ระดับนี้แล้วบอกไม่ซื้อก็คือไม่ซื้อ แล้วก็ไม่ซื้อจริง ๆ บ่าย2กว่าเราเริ่มอิ่มตัว นายกับนนได้ของเต็มมือ แต่เพื่อน ๆ ก็ไม่ใจร้ายเกินไป ให้รางวัลปลอบใจข้าพเจ้าด้วยเสื้อแฟรงเกนสไตน์ ขอบใจว่ะเพื่อน .. เฮ่อ นึกแล้วก็ใจหายนะจะปิดกองแล้ว ที่ผ่านมาเหมือนจะเป็นเวลาแค่สั้น ๆ แต่เราก็สนิทกันมากพอดู พรุ่งนี้คงต้องใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุดละล่ะ

 

          เรานั่งรถจากจตุจักรมากินไอติมที่โชคชัย4 แล้วมาบาแรมยู จากนั้นขึ้นมาดูหนังที่คอนโด นั่นคือเรื่อง LITTLE MISS SUNSHINE หนังดีที่ไม่ควรพลาด ข้าพเจ้าดูเปนรอบที่ 2 แล้ว อยากชวนผู้อ่านให้ไปหามาดูกัน สนุกจริง ๆ ดูจบก็ส่งนนนายกลับบ้าน ฝนหยุดตกได้ซักพักแล้ว (ลืมบอกไปว่าวันนี้ฝนตก) บรรยากาศมันเย็น ๆ ครึ้ม ๆ เหงา ๆ พิลึก แต่ช่างเหอะชินแล้ว

           

          พรุ่งนี้จะใช้เวลาในกองให้คุ้มค่าที่สุดละกัน

 

 

เจอกันที่เชียงใหม่นะทุกคน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลายวันมานี้ทั่วเชียงใหม่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนา

          จะให้เรียกว่าหมอกก็เห็นจะไม่ถูกนัก แต่ถ้าเรียกว่าควัน มันก็ไม่ใช่ควันอยู่ดีเพราะมันไม่ได้ลอยโขมงแบบเวลาจุดบุหรี่ หรือแบบตอนไปวางเพลิงบ้านคนอื่น  จริง ๆ ในภาษาอังกฤษมีคำที่ใช้เรียกทัศนวิสัยในลักษณะนี้ คือคำว่า Smog อันเกิดจากคำว่า Smoke + Fog = Smog สำหรับในภาษาไทย คาดว่าประเทศไทยคงเกิดปรากฏการณ์นี้ไม่บ่อยนัก เลยไม่มีการบัญญัติคำนี้ในภาษาไทย ซึ่งกูก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรขอเรียกว่า หมอก ต่อไปเพราะมันดูเข้าดี

          ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมาในยามเช้าพร้อมกับความแปลกใจเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง หลายวันก่อนได้ยินแว่ว ๆ จากที่ไหนซักแห่งว่าความกดอากาศสูงจากจีนจะเข้ามา ..อ๋อ เลยทำให้หนาวจนหมอกลงเชียวเหรอเนี่ย ว่าแต่ทำไมกูไม่หนาวล่ะ อ๋อ เพราะกูอยู่ในบ้าน ข้าพเจ้าอาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะออกไปนอกบ้าน แน่นอนว่าก่อนไปข้าพเจ้าไม่ลืมคว้าแจ็คเก็ตตัวเก่งมาใส่

          ข้าพเจ้ามาถึงสตาร์บัคส์นิมมานในเวลาเย็น หมอกหนาจริง ๆ นะเนี่ย มองไปมองมาเหลือบไปเห็นพนักงานร้านอาหารญี่ปุ่นพากันคาดผ้าปิดปาก เอ๊ะ..แฟชั่นใหม่ที่ฮาราจุกุฤป่าวนะ ข้าพเจ้าคิดในใจ หันไปเห็นลุงแก่คาดผ้าปิดปากปั่นจักรยานผ่านไป อะไรกัน.. ลุงแก่ก็บ้าแฟชั่นฮาราจุกุด้วยเหรอ ข้าพเจ้าหัวเราะเบา ๆ พลางปาดเหงื่อที่หน้าผาก ว่าแต่ทำไมมันร้อนอย่างงี้ล่ะ อ๋อ กูใส่เสื้อหนาว  เฮ้ยละทำไมหมอกหนาละมันไม่หนาวล่ะ ไอ่ซายจึงเดินมาให้คำตอบว่า เพราะมันไม่ใช่หมอกไงล่ะ มันคือควันพิษ ..อ๋อ ควันพิษ ...กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ควันพิษ แล้วกูจะเป็นอะไรตายมั้ยเนี่ย...

          จากนั้นไม่นานใครสักคนก็ได้อธิบายที่มาที่ไปเรื่องหมอกพิษนี้ให้ข้าพเจ้าฟัง มันเกิดจากการเผาขยะเผาป่าเผาใบไม้ ควันพวกนี้จริง ๆ มีอยู่นานแล้ว เพียงแต่เมื่อก่อนมันลอยไปอยู่บนชั้นบรรยากาศที่สูงกว่า แต่ที่นี้พอมีความกดอากาศสูงจากจีนเข้ามา มันก็ไปกดควันพวกนี้ลงมาในส่วนของระดับบรรยากาศที่เรา ๆ อยู่กัน ยิ่งลักษณะของเชียงใหม่เป็นแอ่งกะทะ มันเลยกลายเป็นหมอกอย่างที่เราเห็นซึ่งไม่ได้ส่งผลเสียแค่ต่อสุขภาพ แต่ทำให้การจราจรมีปัญหา โดยเฉพาะการจราจรทางอากาศ เครื่องบินลงจอดไม่ได้ บลา ๆๆๆๆ

          ที่เบาะหลังรถ ข้าพเจ้านั่งกุมขมับรู้สึกเป็นกังวลกับหมอกปริศนาที่ปกคลุมเชียงใหม่ พาลนึกไปถึงหนังเรื่องต่าง ๆ ที่เคยดูมา หรือว่านี่เป็นแผนชั่วร้ายของใครบางคนที่คิดจะครองโลก หรือต่อจากนี้ผู้คนจะล้มตาย แล้วตื่นมาเป็นซอมบี้ไล่ฆ่าคนที่เหลืออยู่ หรือว่านี่..คือจุดสิ้นสุดของมวลมนุษยชาติ ไม่นะ ไม่จริง ไม่จริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

          ฟู่ ซาย ทุกคนในรถหันมามองข้าพเจ้า ถอนหายใจ และส่ายหน้าด้วยความสมเพช นี่ข้าพเจ้าคิดมากจนเพ้อเจ้อไปได้ถึงขนาดนี้เชียว ? แต่อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ไม่ใช่เหรอ

 

          ฟู่กดปุ่มเลื่อนเพลง ดนตรีที่คุ้นหูลอยมา ทุกคนร้องฮัมออกมาเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว รวมทั้งข้าพเจ้า

 

“ลมเย็น ๆ พัดมาแล้วฉันเพิ่งรู้สึก ฟ้าลึก ๆ มองขึ้นไปดูช่างสดใส แต่มือเย็น ๆ ในตอนนี้นั้นไม่มีใคร ..ไม่มีใครสัมผัส มันทนไม่ไหว”

 

ซายเอื้อมมือไปบิดที่ปรับแอร์ให้แรงขึ้น

 

“ได้ยินเพลงบอกไว้ลมหนาวมาถึงเมื่อไร มันก็เหงาในใจตามเนื้อเพลงอยู่เรื่อยไป คราวนี้ถ้าต้องเจอะ หน้าหนาวนี้ขอร้องเธอ.. ขอได้มั้ย”

 

อากาศในรถหนาวอย่างรู้สึกได้ ตอนนี้ทุกคนร้องเพลงกันเต็มเสียง ความกังวลเรื่องหมอกควันบ้าบอนั่นเริ่มหายไป

 

“ขอมือหน่อยได้มั้ยอากาศหนาว หนาว ไม่ชอบเลย ขอมือหน่อยอย่าเฉยเมยจนฉันนั้นต้องเสียใจ อยากขอแค่ได้ไออุ่น จากเธอได้ไหม บอกความรู้สึกข้างในก่อนหน้าหนาว คราวนี้จะผ่านไป”

 

 

ว่าแต่ เปิดเพลง ’หนาวนี้’ ร้องกันในรถเย็นฉ่ำ ขณะที่รอบตัวเต็มไปด้วยหมอกบาง ๆ  มันก็ได้ฟีลเหมือนกันนะ..อิอิ

1. ภายใน/รถแท็กซี่/กลางคืน

 

          รถแท็กซี่มุ่งหน้าไปตามมอเตอร์เวย์ ความเงียบปกคลุมทั่วรถ พิชหันกลับไปมองสนามบินสุวรรณภูมิที่จากมาแล้วถอนใจ เสียงชายชราดังขึ้น

 

โชเฟอร์

ค่าทางด่วนยีบห้าบาท

 

พิช

อ่ะนี่

 

          พิชยื่นเงินแบงค์ห้าสิบให้ ไม่กี่อึดใจโชเฟอร์ก็ยื่นเงินทอนกลับมา นี่เป็นเพียงบทสนทนาสั้น ๆ และเป็นบทสนทนาเดียวที่เกิดขึ้นบนรถคันนั้น

ตัดไป

 

2. ภายนอก/สนามหน้าบ้านโต้ง/กลางวัน

          พี่ดา พี่เอ๋ พี่ใหม่ และอีกหลายพี่กำลังจ้องมองดูหน้าของพิช พิชหลบสายตาผู้คนเหล่านั้น ข้าง ๆ พิชเป็นพี่มะเดี่ยวนั่งกินผัดปลาหมึกอย่างหิวโหย สายตาเหลือบมองช่างไฟคนแล้วคนเล่า

 

พี่ดา

สิวเต็มเลยพิชไปทำไรมา

 

พิช

เครียดสอบน่ะพี่ดา มันทำไม่ค่อยได้อ่ะ

 

พี่ดา

แล้วนี่เดี๋ยวซีนบ้านมิวจะทำไงเนี่ย โคลสอัพหน้ามิวทั้งนั้น

 

          พิชได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ในใจคิดว่า "ซวยละกู" 

          ตัดสลับหน้าบ้านมาริโอ้วิ่งเข้ามา ยกมือไหว้ทีมงาน พี่ดาพี่ใหม่จึงละความสนใจจากพิชไปสำรวจสิวของโอ้แทน

ตัดไป

 

3.ภายใน/บ้านโต้ง/กลางวัน

          โต้ง จูน ยืนงง ๆ อยู่หน้าบ้าน มิวลงจากรถแล้วหันไปมองขอความเห็นจากสุนีย์ สุนีย์พยักหน้า เสียงใครบางคนดังขึ้น

 

เสียง1

คัท..เช็คประตูค่ะ ไงมะเดี่ยว..อยู่มั้ย

 

เสียง2

โอเคละแต่ขออีกเทคนึง โต้งเขยิบเข้าไปใกล้พี่จูนอีกนิดนะ

 

มาริโอ้พยักหน้ารับ แล้วเขยิบเข้าไปใกล้พี่พลอย  

ตัดไป

 

 

4.ภายใน/ระเบียงบ้านโต้ง/กลางคืน

 

          พิชทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าเหยียบบดไปมา แรงตีนที่บดขยี้ทำให้พื้นซีเมนต์ปรากฏรอยฝุ่นสีดำเข้ม เขาถอนหายใจแล้วมองไปข้างหน้าเหมือนรออะไรบางอย่าง แต่แล้วเสียงพี่เอ๋พูดขึ้น 

 

พี่เอ๋

ตกลงว่าซีนกินข้าว ยกไปวันพรุ่งนี้นะคะ

 

พิช

อ้าว...

ตัดไป

5.ภายใน/ซอยลาดพร้าว 60/กลางวัน

 

          เช้าวันใหม่ พิชกำลังยืนดูแปะทำชาเย็น แปะตักนมข้นลงในถ้วยแก้วใส ไม่นานชาสีส้มเข้มก็ถูกเทกรอกลงไป แปะใช้ช้อนคนอย่างชำนาญ โทรศัพท์ดังขึ้น พิชกดรับสาย

 

พิช

ครับพี่ต้อม

 

พี่ต้อม

พี่จะถึงแล้วนะ พิชอยู่ตรงไหน

 

พิช

ซื้อชาเย็นอยู่พี่ เอาไรป้ะ

 

พี่ต้อม

งั้นชั้นขอโอวัลตินไม่ใส่น้ำตาล

ตัดไป

 

 

 

6. ภายใน/บ้านพี่ปู/กลางวัน

 

          บนเตียงหมอ พี่ปูหมอผิวกำลังละเลงครีมหลายชนิดลงไปบนหน้าพิชที่นอนอยู่ เตียงข้าง ๆ เป็นพี่ต้อมที่ใบหน้าเต็มไปด้วยมาสก์ลอกสิว พี่ต้อมดูคล้ายกับอินทรีย์แดง โทรศัพท์ดังเป็นเพลง พี่ต้อมกดรับสายและบอกเส้นทางที่จะมาสู่บ้านพี่ปูให้กับปลายสาย สักพักพี่ต้อมลุกขึ้นแล้ววิ่งพรวดออกไป

          พี่ต้อมกลับเข้ามาพร้อมกับมาริโอ้และแม่ของมาริโอ้ พิชซึ่งเสร็จจากกิจกรรมบนใบหน้าแล้วขึ้นไปนั่งบนเตียงว่าง ๆ ข้าง ๆ แม่มาริโอ้ เตียงที่พิชนอนอยู่เมื่อสักครูบัดนี้ถูกแทนด้วยมาริโอ้ เมาเร่อ พี่ปูเริ่มละเลงครีมต่าง ๆ สู่ใบหน้าของโอ้ พร้อมด้วยหน้ากากอินทรีย์แดง โอ้หลับตาพริ้ม

ตัดไป

 

7. ภายนอก/หลังบ้านโต้ง/กลางคืน 

 

          พิชหยิบแก้วน้ำที่มีชื่อตัวเองแปะไว้ขึ้นมา มืออีกข้างกำยาขมน้ำเต้าทองหลายเม็ด โอ้มองยาในมือพิชแล้วทำหน้ายี้ พิชโยนยาใส่ปากแล้วกระดกน้ำตาม สักพักได้ยินเสียงพี่ดาดังมาจากว.ที่วางอยู่ไม่ไกล

 

พี่ดา

โอเค เดี๋ยวเราจะอัดเสียงร้องมิว น้องใหม่ตามมิวด้วยจ้ะ

 

มิว

อยู่นี้ครับ..

 

 

          มิววางแก้วน้ำที่มีชื่อ พิช ลง แล้วเดินไปยังสนามหน้าบ้านโต้งด้วยสีหน้าขมยา

ตัดไป

 

 

โปรดติดตาม สยามแห่งรัก 3 @ ลาดพร้าว ตอนที่2 เร็ว ๆ นี้